Prachtige beelden van vliegvissers bij zonsondergang op een sfeervolle locatie. Nee, niet op een plas in Zweden, een bergmeer in Oostenrijk of een exotische locatie ergens nog verder weg, maar gewoon in ons eigen land. Deze beelden zijn genomen in het lauwersmeergebied op de grens van Groningen en Friesland. Nederland heeft vliegvissers zoveel mooie locaties te bieden en zoveel mogelijkheden ook om daar met de vlieghengel prachtige sport te beleven op vele soorten vis.
We waren met zijn drieën aan het eind van de middag naar het lauwersmeergebied gereden, waar we tot het donker zouden gaan vissen en we Jan ontmoetten die als enige kennis had van het gebied. Wij, Rob de nestor en meest ervarene van het gezelschap, samen met Doede ook een zeer ervaren vliegvisser en ondergetekende Wiebe. Aan ervaring en materiaal zou het die dag niet liggen, nu de vis nog. Windes vangen en het liefst grote exemplaren was ons doel. We struikelden de basaltblokken af en visten vervolgens in het kniediepe water tegen het riet aan de oever af. Er stond wel enige wind, maar die hadden we in de rug wat altijd bij het werpen een voordeel is en het zonnetje scheen. Rob had al snel succes en ving een baars. Dat was het dan, want het komende uur werd er geen vis meer gevangen en ook geen enkele aanbeet gevoeld.
Jan besloot dat we er goed aan zouden doen om te verkassen en een paar honderd meter verderop ons geluk te beproeven bij een strandje. Geen basaltblokken deze keer en opnieuw ondiep en goed bewaadbaar water. De wind was wat gaan liggen en met een nieuw aangeknoopte vlieg of nymf gingen we op zoek naar de tot nu toe verborgen windes. Ook hier visten we veelal tegen de kant en opnieuw zonder resultaat. Er waren ook geen tekenen van azende vissen die in het ondiepe water, als ze er waren geweest, zeker zichtbaar hadden moeten zijn. Rob meldde even later enthousiast dat hij twee kleine aanbeten had gevoeld en Doede wist zowaar een vis in het schepnet te krijgen. We visten verder en verlieten al vissend het water bij het strandje. Het liep tegen half acht en we hadden eigenlijk de moed al wat opgegeven toen een lokale visser met de tip kwam dat er rond acht uur altijd vis vanuit de wat diepere plaatsen naar het ondiepe water van het strandje kwam: windes en brasems.
Vol goede moed weer terug naar het strandje en jawel we zagen vissen al draaien tegen een strook riet dat daar stond. Brasems in ieder geval zo te zien. Heel voorzichtig liepen we het kniediepe water in en wierpen onze vliegen in de richting van de azende vissen die tot vlak bij ons in de buurt kwamen. Rob wist een brasem te vangen en Doede een kleine winde. De vis trok verder en liet zich niet meer verleiden en wij gingen in het schemerdonker terug naar de auto.
Een prachtige namiddag en avond op een mooie, veelbelovende en rustige locatie met helaas weinig vis. Voor buitenstaanders wellicht vreemd om te horen dat ik zonder een vis gevangen te hebben of zelfs maar een aanbeet te hebben gehad toch een heerlijke middag en avond heb gehad. Op zo’n dag geniet je niet alleen van het buiten zijn, de spanning van de kans een grote vis te vangen, maar zeker ook van het gezelschap van je vrienden van de Pompemich. Vissers, die altijd bereid zijn je te helpen, te adviseren, ervaringen te delen en je te tippen over goede stekken. Niet alleen in de praktijk, maar ook op de maandelijkse bijeenkomsten en bindavonden.