Op zondagochtend was het druk bij de kantine van KC Harich. De plaatselijke korfbalclub had de kantine beschikbaar gesteld voor jaarlijkse snoekdag van vliegvis vereniging De Pompemich.
Na de koffie, enige uitleg over de stekken en het verloop van de dag, vloog een man of achttien de Gaasterlandse polders in. Daar was het vooral zoeken naar helder water. De gemalen draaiden op volle kracht om de vele regen van de afgelopen week weg te pompen. Dat gaf op sommige plekken een sterke stroming en in alle gevallen troebel water.
Toch kwam de eerste vangst voor de lunch binnen. Rob had in de Rien al een snoek verspeeld, maar Frans tekende voor de eerste vangst van de dag.
De rest van de ochtend was het vrij stil op de app. Christiaan en ik hadden onze heil gezocht in de Sondeler Leijen. Het weer werd steeds beter en dit plekje stinkt altijd naar snoek.
Hoewel het maar een smalle ‘sloot’ is tussen de Sondeler Leijen met de Sânfeart wist ik dat er snoek moest zijn. Tenminste een, want die had ik vorig weekend gevangen. Wel een stek waar je goed moet opletten dat je geen fietser haakt met een backcast.
Na een meter of honderd was er eindelijk beet. Er lag een mooi snoekje van 70 cm in het net.
Dat was het wat ons betreft de enige en laatste snoek die we die dag in de ogen gekeken hebben.
Na de lunch zijn we nog naar Elahuizen gereden, maar daar dat werd geen succes. De poldergemalen draaiden op volle kracht om het overtollige water de Fluessen in te spuien.
Rond drie uur moesten Christiaan en ik weer in Harich zijn. Margriet stond klaar met twee grote pannen snert en de hapjes moesten nog klaargezet worden.
Om half vier kwamen de eersten binnendruppelen. Iedereen had prachtig gevist en er waren mooie complimenten over de Gaasterlandse wateren, maar de vangsten waren schaars.
Toen iedereen binnen was kwam er nog een kleine afsluiting met de prijsuitreiking.
Jeroen won de beker voor de grootste snoek van de dag. Leo was winnaar van een maaltje zoute haring (met uitjes) voor de kleinste vis. Het was Klaas Jan gelukt zijn hengel te vernielen. Pechvogel, maar hij nam wel de prijs voor het mooiste visverhaal mee naar huis.
Na nog meer snert, drankjes, hapjes en mooie verhalen sloten we om een uur of zes de kantine.
Allemaal bedankt voor de mooie dag. Speciaal Margriet voor de snert.
De maps link uit de app kun je blijven gebruiken. Misschien ook wel een leuk idee om zo je eigen snoekstekken te delen.
